Please Please Me é o álbum de estrea da banda inglesa de rock The Beatles, editado o 22 de marzo de 1963 no Reino Unido a través do selo Parlophone. Foi publicado ás presas para capitalizar o éxito dos sinxelos "Please Please Me" (número 1 na meirande parte das listas británicas) e "Love Me Do" (número 17). Das catorce cancións do disco, oito foron compostas pola parella formada por John Lennon e Paul McCartney (orixinamente acreditados como "McCartney–Lennon"), a primeira evidencia do que a Rolling Stone chamou posteriormente "[a súa invención da] idea da banda de rock independente, escribindo os seus propios temas e tocando os seus propios instrumento". No ano 2012, Please Please Me foi colocado no posto 39 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
With the Beatles é editado o 22 de novembro de 1963 a través do selo Parlophone. Foi gravado catro meses despois da estrea do grupo, Please Please Me, e conta con oito composicións orixinais (sete de Lennon–McCartney e "Don't Bother Me", a primeira gravación dunha composición en solitario de George Harrison) e seis versións (principalmente éxitos de R&B e da Motown). A meirande parte dos temas do disco foron publicados nos Estados Unidos a través de Capitol Records como o LP Meet the Beatles! o 20 de xaneiro de 1964, e as que non entraron nese apareceron no seguinte álbum estadounidense da banda, The Beatles' Second Album.
Introducing... The Beatles é o primeiro álbum norteamericano de The Beatles. Orixinalmente previsto para ser lanzado en xullo de 1963, o LP saíu finalmente o 10 de xaneiro de 1964, publicado por Vee-Jay Records días antes de que o fixese Capitol Records co seu álbum Meet The Beatles!. Foi obxecto dunha discusión legal, aínda que despois, se lle permitiu a Vee-Jay vender o álbum ata finais de 1964. Para entón, o disco vendeu máis de 1.3 millóns de copias.
Meet the Beatles! é publicado en Estados Unidos o 20 de xaneiro de 1964. Foi o primeiro álbum do grupo editado naquel país polo selo Capitol Records, antes de que The Beatles viaxasen por primeira vez a Norteamérica. A portada do disco ofrecía a mesma foto en branco e negro de Robert Freeman que a que mostraba o segundo álbum oficial do grupo editado no Reino Unido, titulado With the Beatles. A súa contraportada presentaba unha descrición xeral dos Beatles e a loucura que representaba entre as súas fans a mera presenza deles nos diferentes sitios onde actuaban. En 2003, o álbum foi clasificado no número 59 pola revista Rolling Stone na súa lista dos 500 mellores álbums de todos os tempos.
The Beatles with Tony Sheridan & Guests foi un álbum americano con 5 cancións gravadas en Hamburgo incluíndo a gran "Cry for a Shadow". Neste disco The Beatles sempre poñen a música de fondo para o vocalista Tony Sheridan. Algúns temas foran publicados en Alemaña baixo o nome de "Tony Sheridan and The Beat Brothers", porque a palabra "Beatles" soaba demasiado parecido a "peedles", unha palabra groseira en alemán. O álbum completouse con seis gravacións publicadas anteriormente polo grupo da sesión estadounidense The Titans. Empaquetado nun intento por capitalizar o éxito dos Beatles, o disco foi un éxito moderado, xa que o álbum alcanzou o posto # 68 só no Billboard album chart. Foi lanzado por MGM Records, tanto en mono (número de catálogo L-4215) e recanalizada estéreo (SUESTE-4215.) MGM aumentou as seis pistas de Sheridan/Beatles con seis pistas instrumentais da Davis Danny e The Titans, un grupo de músicos de sesión de Nova York en torno guitarrista Bill Mure. The Titans tamén incluíu Don Lomond na batería, Dick Hickson en trombón baixo, e Milt "The Judge" Hinton no baixo. As seis pistas de The Titans foran publicadas anteriormente no álbum Let's Do the Twist for Adults publicado por MGM en 1961,. (Na versión orixinal, as cancións "Flying Beat", "Rye Beat", "Summertime Beat" e "Happy New Beat" titúlase orixinalmente, "Flying Twist", "Rye Twist", "Summertime Twist" e "Happy New Year Twist".)
The Beatles' Second Album é o segundo álbum de estudo estadounidense da banda editado polo selo discográfico Capitol Records. Tamén era o seu terceiro nos Estados Unidos, contando con Introducing... The Beatles, lanzado polo selo Vee-Jay Records como o seu primeiro álbum estadounidense en xaneiro de 1964.
The Beatles' First é o primeiro álbum británico do 1962 e álbum alemán por Tony Sheridan e The Beat Brothers (tamén coñecido como The Beatles) chamado My Bonnie. Foi gravado en Hamburgo en 1961. Foi publicado en 1964, 1967 e 2004.
Long Tall Sally foi o último álbum lanzado exclusivamente en Canadá en mono por Capitol Records (número de catálogo T6063). Despois do lanzamento deste álbum, os discos de The Beatles en Canadá foron os mesmos que os publicados en Estados Unidos, comezando pola versión de United Artists do álbum A Hard Day's Night, e o de Capitol, Something New. Este álbum tomou o seu nome -e dúas cancións- do EP británico Long Tall Sally. Catro das pistas xa foran lanzadas no álbum canadense de Beatlemania! With the Beatles. O deseño da portada era case idéntico á versión estadounidense de The Beatles' Second Album.
A Hard Day's Night é o terceiro álbum de estudio editado o 10 de xullo de 1964 a través do selo Parlophone. A súa cara 1 contén os temas da banda sonora da película A Hard Day's Night. A versión estadounidense publicouse dúas semanas antes, o 26 de xuño a través de United Artists Records e cunha orde de cancións distinta. Este é o primeiro álbum dos Beatles en ser gravado enteiramente en cinta de catro pistas, permitindo unhas boas mesuras estéreo. A Hard Day's Night foi colocado no número 307 na lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos
Something New é un álbum de estudo da banda británica The Beatles publicado en Estados Unidos o 20 de xullo de 1964. Foi o terceiro disco editado por Capitol Records, pero o quinto álbum estadounidense publicado despois da banda sonora da película A Hard Day's Night. Este disco incluía oito cancións orixinais do álbum británico A Hard Day's Night así como os temas "Slow Down" e "Matchbox", do EP Long Tall Sally, e a versión alemá de "I Want to Hold Your Hand", titulada "Komm, Gib Mir Deine Hand,". O lanzamento en mono contiña as versións alternativas de "Any Time at All", "I'll Cry Instead" (o terceiro verso "perdido"), "When I Get Home" e "And I Love Her" (o só vogal por McCartney gravado a unha soa pista).
The Beatles' Story é un dobre disco documental con entrevistas, conferencias de prensa e cancións do grupo. Foi o cuarto álbum que publicou Capitol de los Beatles, e o sexto que saía en Estados Unidos sobre o grupo, lanzado tanto en mono coma en estéreo. O disco non foi especialmente rechamante, a excepción dun breve extracto estereofónico de 48 segundos de «Twist and Shout» interpretado polo grupo no Hollywood Bowl en 1964 (cuxo concerto quedaría inédito ata a súa publicación en disco en maio de 1977). O resto da gravación eran unhas voces narrativas biográficas sobre a banda feitos polos disc jockeys John Babcock, Al Wiman e Roger Christian sobre unhas versións sinfónicas de música dos Beatles. Tamén incluía entrevistas aos fans da banda, e extractos de conferencias de prensa dos Beatles.
Beatles for Sale é o cuarto álbum de estudio da banda editado o 4 de decembro de 1964 a través do selo Parlophone. Producido por George Martin, o disco foi un punto de inflexión importante na evolución da asociación Lennon–McCartney, en particular John Lennon amosaba agora interese na composición de cancións cunha naturea máis autobiográfica. "I'm a Loser" amosa a un Lennon por primeira vez baixo a influencia de Bob Dylan, o cal coñeceu en Nova York mentres estaban de xira o 28 de agosto de 1964.
Beatles '65 é un álbum de estudo editado en especial para o mercado estadounidense en 1964. Era o quinto álbum lanzado por Capitol Records, pero sexto contando co primeiro lanzado por Vee-Jay Records. Beatles '65 incluía, na súa maioría, as cancións do álbum británico Beatles for Sale, pero excluíndo "Eight Days a Week", "Words of Love", "Every Little Thing", "I Don't Want to Spoil the Party", "What You ' re Doing", e o medley "Kansas City/Hey, Hey, Hey, Hey", que aparecerían máis tarde no álbum americano Beatles VI. Tamén se incluíran o tema "I'll Be Back", do A Hard Day's Night británico, e o sinxelo "I Feel Fine"/"She's A Woman". Estas dúas últimas cancións foron mesturadas de novo, a partir das mesturas orixinais en mono enviadas dende Inglaterra, en son estéreo duofónico, feito polo executivo de Capitol Dave Dexter, Jr., quen tamén engadira certa reverberación ao son desas dúas cancións. O álbum converteuse nun grande éxito nos Estados Unidos, saltando directamente do n.º 98 ao n.º 1, facendo o maior salto á posición de privilexio na historia das listas Billboard ata ese momento. No que pode ser testemuño do abafador atractivo que supuxeron os Beatles para o mercado estadounidense, varios álbums foron publicados e promovidos naquel país durante 1965 lucindo un título similar. Entre eles estaban Sinatra '65, de Frank Sinatra, e Ellington '65, de Duke Ellington, polo selo Reprise Records; Trio '65, do pianista de jazz Bill Evans, polo selo Verve Records; e Brasil '65, de Sérgio Mendes, editado na propia etiqueta americana dos Beatles, Capitol Records. En 2004, este álbum foi lanzado por primeira vez en CD en The Capitol Albums Vol. 1, que contiña así mesmo os discos Meet the Beatles!, The Beatles' Second Album e Something New.
The Early Beatles é un álbum estadounidense que recompila basicamente o cancioneiro do primeiro álbum. Foi o sexto álbum da banda lanzado pola discográfica norteamericana Capitol Records, e o seu oitavo álbum que apareceu no mercado americano. O álbum, publicado en marzo de 1965, era esencialmente unha re-edición do disco Introducing... The Beatles editado a principios de 1964 por Vee-Jay Records. Ao perder esta os dereitos de publicación das cancións dos Beatles, Capitol Records decidiu reeditar este primeiro álbum baixo o seu propio selo, aínda que lixeiramente modificado. A foto da portada utilizada neste disco foi a que apareceu na contraportada do LP británico Beatles for Sale. Aínda que Vee-Jay recompilara ata catro álbums coas cancións do primeiro disco oficial dos Beatles (todos os cales subiran ás listas de éxito en Estados Unidos), cando se reeditou este álbum en Capitol, aínda seguía vendéndose ben e mesmo, chegou a subir o Top 50 das listas musicais norteamericanas. The Early Beatles estivo dispoñible en CD como parte de The Capitol Albums Vol. 2, xunto aos tres álbums que lle seguían na discografía norteamericana do grupo (Beatles VI, Help! e Rubber Soul).
Help! é o quinto álbum británico e décimo estadounidense, ademais da banda sonora da película do mesmo nome, editado o 6 de agosto de 1965 a través do selo Parlophone. Producido por George Martin contén catorce cancións na súa forma orixinal britanica, das cales sete aparecen no filme. Eses temas aparecen na primeira cara do vinilo e entre eles están os sinxelos "Help!" e "Ticket to Ride". A segunda cara contén outros sete temas, entre os que está unha das cancións máis versionada da historia, "Yesterday".
Rubber Soul é o sexto álbum, editado o 3 de decembro de 1965 a través do selo Parlophone. Producido por George Martin, foi gravado en pouco máis de catro semanas para a campaña de Nadal. A diferenza dos cinco discos anteriores, este álbum foi gravado nun período específico e non nos ocos entre as xiras ou entre as filmacións de películas. Despois deste traballo, cada álbum da banda sería realizado sen a necesidade de prestar atención a outros compromisos, coa excepción da produción de pequenos filmes promocionais. Rubber Soul trátase dun disco de folk rock, e tamén incorpora pop e soul. O álbum foi descrito como un logro artístico importante, alcanzando un gran éxito de crítica e publico. Rubber Soul foi un éxito comercial e de crítica e adoita a ser citado coo un dos mellores álbums da historia da música. No ano 2012 foi colocado no número 5 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos"
Yesterday and Today é o seu noveno álbum, lanzado por Capitol Records para o mercado dos Estados Unidos en xuño de 1966. Este álbum é recordado especialmente pola controversia que xerou a famosa portada do "carniceiro", onde aparecía a banda vestidos con mandís brancos, e rodeados de bonecos descabezadas e de anacos de carne, a cal foi censurada pola discográfica americana. O título do álbum facía mención á canción "Yesterday". Cinco días despois de editarse, o álbum apareceu cunha nova portada na cal os Beatles posaban simplemente ao lado dun baúl.
Revolver é o sétimo álbum da banda, editado o 5 de agosto de 1966 a través do selo Parlophone. Moitos dos temas que aparecen en Revolver teñen un son con guitarras máis roqueiras, que contrasta co seu anterior traballo, o folk rock Rubber Soul (1965). No Reino Unido, as catorce cancións do disco foron publicadas para as emisoras de radio ao longo do mes de xullo de 1966. Acadou o número 1 tanto nas listas británicas como estadounidenses, posto que ocupou sete e seis semanas respectivamente. Foi colocado no primeiro lugar da lista dos "1000 mellores álbum de todos os tempos" e no número 3 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos". A ilustración da portada foi creada polo baixista e artista Klaus Voormann, un dos máis vellos amigos dos Beatles dos seus días no Star Club en Hamburgo. O deseño de Voormann, en parte debuxo de liñas e en parte collage, incluía fotografías de Robert Whitaker, que tamén tomou as fotografías da contraportada e outras imaxes do grupo entre 1964 e 1966, como a famosa "butcher cover" (portada sanguinaria) de Yesterday and Today. A propia fotografía de Voormann, así como o seu nome (Klaus O. W. Voormann) aparece no medio do peo de Harrison no lado dereito da portada. A portada de Revolver que aparece no seu traballo para Anthology 3, substituíu esta imaxe por unha fotografía máis recente. A imaxe de Harrison pode verse novamente no seu sinxelo "When We Was Fab" xunto cunha versión actualizada da mesma. O título "Revolver", ao igual que o de "Rubber Soul", é un xogo de palabras, referíndose tanto ao tipo de arma coo ao movemento xiratorio ("revolving" en inglés) dun disco ao reproducirse. Segundo Barry Miles, no seu libro Paul McCartney: Many Years from Now, o título que orixinalmente querían era Abracadabra, ata que descubriron que outra banda xa o usara. Despois diso, as opinións dividíronse: Lennon quería chamalo Four Sides of the Eternal Triangle e Starr bromeando suxeríu After Geography, xogando co recentemente editado álbum dos Rolling Stones Aftermath. Outras suxestións foron Magic Circles, Beatles on Safari, Pendulum, e, finalmente, Revolver, que polo seu xogo de palabras foi o único que agradou aos catro. O título foi escollido mentres a banda estaba de xira en Xapón entre xuño e xullo de 1966.
A Collection of Beatles Oldies (subtitulado But Goldies!) é un álbum recompilatorio de cancións da primeira época da banda. Lanzouse ao mercado o 10 de decembro de 1966. Revolver saíra ao mercado en agosto de 1966, e os Beatles xa se encontraban traballando na gravación de Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. O deseño da portada correu a cargo de David Christian, ao máis puro estilo Carnaby Street (a rúa pop de Londres por excelencia naquel tempo), e a fotografía da contraportada foi realizada por Robert Whitaker, en Tokyo (Xapón) en 1966. A foto da contraportada estivo imprimida ao revés, o que se podía observar nas inscricións do quimono que tiña Paul na foto. O nome do fotógrafo apareceu erroneamente como "Robert Whittaker", cunha "t" escrita demais no apelido.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band foi o oitavo álbum dos Beatles. Frecuentemente considerado o álbum de rock máis importante do todos os tempos por críticos e publicacións, como a revista Rolling Stone. Gravouse nun período de 129 días a contar desde o 6 de decembro de 1966 e saíu ó mercado o 1 de xuño de 1967 no Reino Unido e o día seguinte nos Estados Unidos, obtendo un inmediato éxito popular. Durante as sesións de gravación de Sgt. Pepper's, o grupo mellorou a calidade da produción musical mentres exploraba técnicas experimentais de gravación. O enfoque innovador do produtor George Martin incluía o uso dunha orquestra. As cancións do álbum van dende o music hall, o rock and roll e o pop ata a música tradicional hindú. Amplamente aclamada e imitada, a portada do disco, deseñada polos artistas pop ingleses Peter Blake e Jann Haworth, inspirouse nun bosquexo de Paul McCartney onde a banda posaba diante dun collage con algúns dos seus famosos favoritos.
Magical Mystery Tour foi un dobre EP cun paquete especial coa banda sonora da película Magical Mystery Tour e foi lanzado o 8 de decembro de 1967 no Reino Unido, parte de Europa e outros países. En Estados Unidos non se lanzou pero saíu á venda un álbum co mesmo nome. Contiña un libro de 32 páxinas chea de fotos exclusivas, un cómic da historia orixinal ademais da letra de todas as cancións no show.1 Como a lista de éxitos dedicada aos EP foi abandonada a principios de decembro de 1967, ao EP só quedáballe por competir na lista de éxitos dos sinxelos. O lanzamento tiña esperado vender no Reino Unido máis de 400.000, e para mediados de xaneiro de 1968 vendera 600.000, o que obviamente o colocou moi ben na táboa nacional. Inmediatamente entrou na lista de singres, e saltou á posición n.º 2.1 Musicalmente, o dato máis interesante é que inclúe a primeira canción instrumental de The Beatles, "Flying". Tamén foi a primeira pista que tiña os catro nomes como os escritores de forma conxunta. "Magical Mystery Tour" foi tamén o primeiro EP Beatle que se publicará en mono e estéreo, a versión mono está agora eliminada.
The Beatles é o noveno álbum da banda, editado o 22 de novembro de 1968 a través do selo Apple Records. Trátase dun álbum dobre, e é coñecido como "The White Album" (o álbum branco) xa que a súa capa branca non contén imaxes ou texto agás o nome da banda (e un número de serie nas primeiras edicións en vinilo e CD). O álbum foi composto durante un período de confusión para o grupo, despois de visitar a Maharishi Mahesh Yogi na India e de ter unha sesión de composición particularmente produtiva a comezos de 1968. De volta ao estudio, o grupo gravou dende maio ata outubro dese ano. Ringo Starr deixou a banda durante un breve período de tempo, deixando que Paul McCartney tocase a batería en dúas cancións. Tras o seu lanzamento en novembro de 1968, o álbum foi aclamado en case todo o mundo e acadou o número 1 nas listas do Reino Unido e dos Estados Unidos. O disco destaca pola natureza ecléctica das súas cancións, cousa que dividíu aos críticos á hora de avaliar o seu legado. O álbum vendeu ao redor dos 30 millóns de copias en todo o mundo e foi listado no número 10 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbum de todos os tempos". En 1987, como parte do seu 20 aniversario, Rolling Stone colocouno no número 9 la lista dos "100 mellores álbums dos últimos vinte anos". O álbum foi o primeiro que os Beatles realizaron tras a morte do seu mánager, Brian Epstein, e o primeiro publicado polo seu propio selo, Apple Records. A meirande parte das cancións foron concibidas durante un curso de meditación transcendental con Mahesh Yogi en Rishikesh, India, na primavera de 1968. O retiro requerira longo períodos de meditación, inicialmente concibidos pola banda como un respiro espiritual de todos os feitos mundanos, segundo as palabras de John Lennon, para "alonxarse de todo". Tanto Lennon como Paul McCartney rapidamente atopáronse en modo compositor, e miúdo reuníanse "clandestinamente polas tardes nas súas habitacións" para revisar o novo traballo. "Independentemente do que se supoñía que debía facer", Lennon recordaría máis tarde, "escribín algunhas das miñas mellores cancións alí". Preto de cuarenta novas composicións xurdiron de Rishikesh, vinte e tres das cales serían gravadas nunha forma moi básica en Kinfauns, a casa de George Harrison en Esher, no mes de maio de 1968. The Beatles deixaron Rishikesh antes do final do curso, saíndo primeiro Starr, McCartney, e por último Lennon e Harrison xuntos. Segundo algúns informes, Lennon deixou Rishikesh porque sentíuse traizoado persoalmente polos rumores de que Maharishi lle fixera proposicións sexuais á irmá de Mia Farrow, Prudence, que acompañara á banda na súa viaxe. Pouco despois de que decidise marchar, Lennon compuxo unha canción chamada "Maharishi" que dicía na letra, "Maharishi/You little twat" (Maharishi/pequeno idiota); o tema convertiríase en "Sexy Sadie". Segundo varios autores, Alexis Mardas (coñecido como "Magic Alex") creara deliberadamente eses rumores coa intención de socavar a influencia de Maharishi sobre os membros da banda. Nunha entrevista no ano 1980, Lennon admitíu que Maharishi fora a inspiración para a canción. O título de traballo do disco, A Doll's House, foi cambiado cando a banda inglesa de rock progresivo Family publicou o álbum cun título semellante Music in a Doll's House a principios dese ano.
Yellow Submarine é o undécimo álbum do grupo de rock británico The Beatles lanzado a principios de 1969. En contraste coa riqueza da película de animación Yellow Submarine, este disco considerouse como o seu esforzo máis gris, xa que, máis que un álbum de estudo, só era a banda sonora da película. Coa reedición da película en 1999, foi editada unha nova versión do álbum, titulado Yellow Submarine Songtrack, no cal están incluídos todos os temas contidos na película e que substituían as partes orquestrais de George Martin.
Abbey Road é o décimo primeiro álbum de The Beatles, saiu o 26 de setembro de 1969 no Reino Unido (o 1 de outubro nos Estados Unidos) e foi o último álbum gravado polo grupo, aínda que Let It Be se publicou despois. Produciuno George Martin. Rolling Stone considérao o 14º mellor álbum de todos os tempos. Despois das desastrosas sesións para facer un álbum denominado Get Back (posteriormente retitulado Let It Be) Paul McCartney suxeriu a George Martin facer un álbum como nos vellos tempos, libre dos conflitos que comezaran cos sesións para The White Album. Martin concordou, pero só coa condición de facelo ao seu xeito. As dúas caras do álbum son abondo diferentes, a cara un é unha colección de temas soltos mentres a segunda cara é unha suite longa de composicións, moitas delas relativamente curtas e seguidas, debido ao interese de John Lennon e McCartney por incorporar varios temas seus curtos e incompletos ao álbum.
Hey Jude (orixinalmente titulado: The Beatles Again) é un álbum recompilatorio, publicada o 26 de febreiro de 1970 a compañía discográfica Apple Records. Contén sinxelos inéditos en álbums e varios lados B, así como «I Should Have Known Better» e «Can't Buy Me Love», dous sinxelos publicados por Capitol Records cuxas únicas aparicións anteriores nun álbum de Estados Unidos foi na Hard Day's Night, banda sonora lanzada por United Artists da película homónima.
Let It Be é o décimo terceiro e último álbum de estudo lanzado por The Beatles como grupo, a pesar de que foi gravado antes que Abbey Road. Editado no Reino Unido, o disco saíu ao mercado o 8 de maio de 1970. Trátase dun álbum controvertido dende a súa concepción: unha vez que deixaron de tocar en vivo en 1966 pola imposibilidade de plasmar a súa música no escenario, os Beatles propuxéronse gravar un álbum para tocar un último concerto en vivo, talvez nun barco ou nun lugar público. Polo tanto, as sesións de gravación do disco (que por aquel entón se chamaba Get Back, aludindo ao regresar ás raíces roqueiras do grupo) comezaron a ser filmadas, en 1969, polo cineasta Michael Lindsay-Hogg. Os ensaios foron tensos, con constantes discusións entre os membros do grupo, que dende os seus discos anteriores denotaban unha convivencia cada vez peor e máis hostil entre eles. Durante a gravación do disco The Beatles en 1968, as tensións dentro do grupo afloraran como nunca antes. Por primeira vez o traballo no estudo foi máis un labor individual que colectiva, por canto a maioría das cancións non requirían que toda a banda gravase ao mesmo tempo ou estivese mesmo á vez no mesmo estudo, senón que cada compositor fose completándoas individualmente con múltiples sesións de gravación, e utilizando os outros membros como excepcionais músicos de estudo. Á vista da situación, Paul McCartney pensou que o mellor para o grupo era volver ("get back") ás súas raíces musicais e a tocar en directo. Para iso propuxo aos seus compañeiros que deixaran de lado a produción virtuosista que tanto desenvolveran no estudo durante os últimos anos para centrarse en aprender simples cancións roqueiras que puidesen interpretar como grupo diante dun público e gravar en directo. Ademais, a súa idea era que se gravasen as sesións de ensaio para elaborar un documental que mostrase ao mundo enteiro como The Beatles se preparaban para un concerto. Así naceu a idea de Get Back. As sesións do que ía ser o novo disco de The Beatles, titulado provisionalmente Get Back, empezaron o 2 de xaneiro de 1969 nos estudos cinematográficos de Twickenham de Londres, sendo o director Michael Lindsay-Hogg o encargado da rodaxe do documental. Non obstante, ben pronto se viu que a dinámica non axudaba á estabilidade do grupo. Por un lado, as condicións non eran as máis axeitadas para The Beatles, afeitos como estaban a traballar nos estudos de EMI ás súas anchas e durante longas sesións nocturnas que se estendían a miúdo ata a madrugada: os estudos de Twickenham eran moi fríos e tiñan mala acústica, e ao ter que contar co equipo de gravación do documental, tiñan que ensaiar durante a mañá e a primeira parte da tarde. Ademais, os ánimos do grupo estaban cada vez máis tensos: dos catro, só Paul McCartney mostraba interese por sacar o grupo cara a diante e ofrecer un produto de calidade; John Lennon (acompañado pola inseparable Yoko Ono) pasaba por unha etapa de adicción ás drogas que reduciron ao mínimo o seu interese pola música da banda, mentres que George Harrison, consciente da súa valía como músico e compositor, se consideraba menosprezado polos seus compañeiros. O resultado foi que para o 10 de xaneiro, e tras unha agre discusión con McCartney, George Harrison anunciase a súa decisión de deixar o grupo. Aínda que un sarcástico Lennon propuxo substituílo por Jimi Hendrix ou Eric Clapton e seguir coma se nada importase, finalmente a situación recompúxose, pero con dous cambios importantes: o primeiro foi o traslado das sesións de Twickenham aos estudos de gravación que The Beatles tiñan na súa empresa, Apple, na rúa de Savile Row da cidade de Londres; o segundo foi que ao pouco de retomar as sesións, Harrison invitase ao pianista Billy Preston, a que se unise ás sesións e tocase o piano no planeado concerto. Ambos os dous feitos melloraron sobremanera o ambiente nas sesións de gravación do grupo. A cuestión acerca de onde, cando e como se ía facer o concerto se debateu dende os primeiros días das sesións. Despois de barallar ideas desatinadas (tocar nun hospital rodeado de nenos enfermo, a bordo dun barco con multitude de admiradores, ou fronte ás pirámides de Exipto cun público formado por beduínos do deserto), optouse finalmente por unha idea enxeñosa que a todos satisfixo: por que ter que molestarse cos preparativos e desprazamentos propios de todo concerto cando o grupo pode subirse ao tellado do edificio onde traballaban, enchufar os instrumentos e poñerse a tocar alí mesmo? Dito e feito. Á hora da comida do 30 de xaneiro, The Beatles tocaron o que era o primeiro "concerto" dende a xira americana de 1966 e o último do seu carrera.6 The Beatles tocaron varias das cancións que ensaiaran durante as semanas precedentes ata que as queixas dos veciños da zona levou á policía a poñer fin ao concerto. Varias das cancións remataron por incluírse no disco Let It Be. Ao día seguinte, 31 de xaneiro, The Beatles gravaron algunhas outras cancións que podían interpretarse en directo (como os temas "Let It Be" ou "For You Blue"), co que se puxo fin ás sesións para aquel disco.
The Beatles/1967-1970, tamén coñecido como The Blue Album -O álbum azul-, é un álbum recompilatorio que abrangue as cancións máis populares dende 1967 a 1970. A compañía discográfica Apple Records publicou o álbum o 19 de abril de 1973 no Reino Unido.1 El material ocupou o posto número un nos Estados Unidos, mentres que no Reino Unido, o dous. É un dos seis álbums certificados con disco de diamante de The Beatles, o que os converte nos máximos gañadores deste recoñecemento na historia da música.4 Los outros álbums con disco de diamante son The Beatles/1962-1966, The Beatles, Abbey Road, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band e 1. The Beatles, xa separados, participaron na selección de cancións, fotos e na cor do álbum.
The Beatles/1962-1966, coñecido como Red Album (Álbum Vermello), é unha compilación das cancións do grupo dende 1962 ata 1966, que foi lanzado xunto co álbum The Beatles/1967-1970 (tamén chamado Álbum Azul). A versión en CD foi lanzada en dous discos, hubiéndose podido editar nun só pola súa duración. EMI explicou que isto era así para poder facer xogo coa saída do seu irmán The Beatles/1967-1970. É un dos seis álbums certificados con disco de diamante de The Beatles, o que os converte nos máximos gañadores deste recoñecemento na historia da música. Os outros álbums con disco de diamante son The Beatles/1967-1970, The Beatles, Abbey Road, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Rock 'n' Roll Music é un álbum recompilatorio. O concepto do álbum deixa fóra cancións de xéneros como o rock psicodélico, beat, pop ou folk rock, enfocándose en cancións máis pesadas como as súas primeiras gravacións de rock and roll e cancións de hard rock ou blues rock.2 Este álbum recompilatorio foi lanzado o 7 de xuño de 1976 en Estados Unidos por Capitol Records (SKBO 11537) e o 10 de xuño no Reino Unido por Parlophone (PCSP 719); neste álbum encóntranse algunhas versións da banda inglesa como «Kansas City/Hey-Hey-Hey-Hey!», «Twist and Shout» e «Roll Over Beethoven» ao igual que as súas pezas mais roqueiras como «Back in the U.S.S.R.» «I Wanna Be Your Man», ou «Helter Skelter».
The Beatles at the Hollywood Bowl é un disco dobre que contén unha selección gravada en directo das cancións interpretadas por The Beatles nos concertos ofrecidos no Hollywood Bowl o 23 de agosto de 1964 e o 29 de agosto de 1965. O álbum publicouse por Capitol para Estados Unidos e para Inglaterra por Parlophone, como disco de longa duración en vinilo. A gravación dos dous concertos realizouna EMI, xa que George Martin quería lanzar un álbum en directo de The Beatles, pero os berros das fans eran tan fortes que as fitas eran inaudibles; o álbum editouse finalmente en 1976, cando a tecnoloxía permitiu unha produción axeitada.
Love Songs é un álbum recompilatorio que inclúe as cancións de amor gravadas por The Beatles entre 1962 e 1970. Foi lanzado por Capitol Records nos Estados Unidos o 21 de outubro de 1977 (número de catálogo SKBL-11711) e Parlophone no Reino Unido o 19 de novembro de 1977 (CPPS 721.) A compilación alcanzou a posición # 24 no Billboard's Top LPs & Tape chart durante trinta e un semanas de estanza, que comezou o 12 de novembro de 1977.1 La RIAA certificou o álbum con vendas de tres millóns de unidades en 2000 a pesar de que a compilación foi suprimida na década de 1980.1 Nunca publicouse en CD.
The Beatles Collection é unha caixa recopilatoria de discos de vinilo lanzada en novembro de 1978 en Estados Unidos e o mes seguinte no Reino Unido contendo o catálogo oficial de The Beatles en estéreo, e un novo álbum recompilatorio chamado Rarities. O lanzamento estadounidense por Capitol Records contén os doce álbums orixinais de The Beatles da discografía británica, cunha versión estadounidense Rarities. A versión estadounidense de Rarities difire á do seu homólogo británico, xa que inclúe as versións publicadas anteriormente do idioma Inglés de "She Loves You" e "I Want To Hold Your Hand".1 La edición estadounidense da caixa recopilatoria foi unha edición limitada de só 3.000 exemplares numerados.2 La dispoñibilidade limitada do lanzamento estadounidense resultou na estrea británica facéndose popular como unha importación nos EE.UU.3 A caixa recopilatoria non inclúe unha serie de gravacións de The Beatles, incluíndo as publicadas no álbum Magical Mystery Tour. O álbum foi lanzado nos Estados Unidos en 1967, pero non se contaba como catálogo oficial do grupo porque non se publicou no Reino Unido ata 1976. A colección tamén deixou de incluír os sinxelos que foran previamente publicado na compilación de paquetes individuais, 1962-1966 e 1967-1970. Xunto cos LP, a colección tamén inclúe os insertos que figuran nos álbums individuais, incluída a folla recortable de cartón en Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band e as fotos e os carteis no álbum The Beatles.4 Audiophile compañía de Mobile Fidelity Sound Lab deu a coñecer unha caixa similar lanzada en 1981 chamado Beatles - The Collection consta das doce versións dos álbums británicos (Rarities non foi incluído) cambiando as gravacións orixinais dos Estudos Abbey Road utilizando unha técnica chamada "Half Speed Mastering". O conxunto foi moi aclamado pola súa precisión de son, e só uns 10.000 foron lanzados.
Rarities é un álbum recompilatorio británico cunha selección de cancións de The Beatles. O álbum foi lanzado orixinalmente como parte de The Beatles Collection, unha caixa recopilatoria con todos a discografía bitánica orixinal de The Beatles, pero foi lanzado posteriormente por separado. O álbum non foi editado en CD, pero todas as pistas están dispoñibles no CD recompilatorio Past Masters. Rarities foi lanzado co fin de incluír as cancións menos coñecidas e que non se incluíron en calquera outro álbum de The Beatles, inclúe lado-B de sinxelos, dúas gravacións en lingua alemá, as pistas dun EP con material exclusivo, unha canción gravada para o mercado estadounidense e a versión de "Across the Universe", que aparecera previamente nun álbum de caridade para o Fondo Mundial para a Natureza. A elección das cancións parece asumir que o cliente xa ten toda a emisión regular dos álbums británicos (é dicir, os discos incluídos na caixa recopilatoria de 1978), ademais de The Beatles/1962-1966, The Beatles/1967-1970 e Magical Mystery Tour, pero non A Collection of Beatles Oldies ou Hey Jude. De modo que se tería cada canción do catálogo de The Beatles, con excepción de todas as cancións incluídas en Rarities. (Non obstante, aínda faltaría a versión orixinal de "Love Me Do" con Ringo Starr na batería.) O álbum publicouse o 2 de novembro de 1978 en Gran Bretaña, como parte da edición británica de The Beatles Collection. Tamén se publicou o 12 de outubro de 1979 no Reino Unido como un álbum por separado. Nos Estados Unidos lanzouse un álbum co mesmo nome.
20 Greatest Hits é un álbum recompilatorio da banda do ano 1982, o álbum foi lanzado para conmemorar o vixésimo aniversario da primeira gravación de The Beatles "Love Me Do" efectuada en Inglaterra en 1962. Foi o último disco en ser editado con diferentes tracks en ambos os dous lados do Atlántico e a razón disto é que se trata dunha recompilación das 20 número un do grupo tanto en Estados Unidos como o Reino Unido e como había diferenza en ambas as dúas charts decidiron facer dous ediciones. Na lista de cancións incluíuse unha versión editada de "Hey Jude" de só 5 minutos que nunca fora lanzada comercialmente de xeito masivo. Este álbum foi o que serviu para crear a recompilación One que contén nun só álbum as cancións que alcanzaron o N° 1 o Billboard Hot 100 e no UK Albums Chart.1 A edición americana foi lanzada 11 de outubro de 1982 e a británica o día 18 do mesmo mes e pola diferenza de tracks a versión estadounidense é lixeiramente máis longa en tempo (56:08 min. en Gran Bretaña e 58:59 min. en EE. UU.). En Canadá (onde se usou a versíon para EE. UU.) publicaron "Can't Buy Me Love" aínda que esta non chegou ao N° 1 no chart canadense de sinxelos (CHUM Singles Chart) senón ao posto 3 e en cambio se omitiron "All My Loving" e "This Boy" que se chegaron ao posto 1.
The Beatles foi o nome instintivo da primeira caixa recopilatoria con toda a discografía orixinal de The Beatles reeditada por EMI e Capitol en formato dixital en 1988. Por primeira vez un admirador de música podería comprar o catálogo enteiro de The Beatles e dixitalmente en CD nun box set. O box estaba, dispoñible en CD, en vinilo, ou en casete, incluíu todas as publicacións británicas orixinais, máis Magical Mystery Tour, que fora lanzado nos Estados Unidos en 1967, pero non lanzado no Reino Unido ata 1976 (Magical Mystery Tour fora publicado en CD por todo o mundo en 1987, cos doce álbums de The Beatles orixinais británicos), así como dous discos, chamados Past Masters, Volume One e Past Masters, Volume Two, este último tiña Lados B, pistas de EP, e publicacións estranxeiras non encontradas en ningún dos outros trece álbums. Aínda que todos os álbums orixinais británicos tivesen estado antes dispoñibles en estéreo tanto en vinilo coma en casete, as versións dos catro primeiros álbums incluídos no box eran mesturas remasterizadas dixitalmente en mono en CD en 1987. A colección tamén inclúe un libro de cuberta suave por Mark Lewisohn que describe cada canción na colección que é encaixada en madeira de carballo negro, a caixa ten tapa corrediza.
Live at the BBC é un álbum en vivo de The Beatles publicado en 1994. Esta é unha recompilación de varias presentacións realizadas pola banda na BBC entre os anos 1963 e 1965. Moitas destas presentacións saíron á luz grazas ao programa da BBC Raio 1 The Beeb's Lost Beatles Tapes de 1988. Contén varias cancións inéditas e versións que a banda interpretaba nos seus primeiros días. Un remasterizado lanzouse o 11 de novembro de 2013 xunto con "On Air - Live at the BBC Vol.2", o cal contén outras 63 cancións gravadas entre 1963 e 1964 na BBC.
Anthology 1 é un álbum recompilatorio do grupo de rock británico The Beatles, publicado en 1995. Supón o primeiro volume de tres álbums con rarezas e tomas alternativas de cancións gravadas entre 1958 e 1964, incluíndo gravacións caseiras rexistradas durante a existencia de The Quarrymen e a audición de Decca Records. Así mesmo, o álbum inclúe «Free ás a Bird», o primeiro tema novo do grupo en vinte e cinco anos. Anthology 1 supón, tras Live at the BBC, a segunda edición programada por Apple Corps con interese histórico e musicológico, ao incluír temas procedentes da primeira formación do grupo, na cal figuraban Stuart Sutcliffe e Pete Best. Sutcliffe, primeiro baixista do grupo posteriormente substituído por Paul McCartney, figura na gravación de «Hallelujah, I Love Her So», «You'll Be Mine» e «Cayenne». Por outra parte, Pete Best, batería do grupo ata pouco despois da audición para Decca Records, figura nos temas «My Bonnie», «Cry for a Shadow», «Ain't She Sweet», «Searchin '» «Three Cool Cats», «The Sheik of Araby», «Like Dreamers Do», «Hello Litle Girl», «Besame Mucho» e «Love Me Do». Esta última canción é a gravación orixinal rexistrada o 6 de xuño de 1962, con Pete Best á batería, antes de que se volvese gravar máis adiante para o primeiro sinxelo de The Beatles. O álbum obtivo un grande éxito comercial a nivel global. Supuxo o primeiro álbum do grupo en entrar directamente na lista de Billboard 200 no posto n.º 1 con 855.473 copias vendidas, converténdose así no 27º álbum que mellor se vendera durante a súa primeira semana na historia do rexistro de SoundScan. Na súa segunda semana, Anthology 1 vendeu 453.000 copias, manténdose na primeira posición da lista. A terceira semana mantería o nivel de vendas, igualando as 453.000 copias vendidas durante a súa segunda semana no mercado. Na súa cuarta semana volvería vender a mesma cantidade de copias da semana pasada, aínda que sería desprazado da primeira posición polo álbum Daydream, de Mariah Carey. Á semana seguinte caeu ao terceiro posto, despois de aínda se vender 601.000 copias do álbum. Finalmente, Anthology 1 foi certificado con tres discos platino pola RIAA despois de levar seis semanas no mercado estadounidense. En total, o álbum mantívose 29 semanas dentro do Billboard 200, con 3.639.000 copias acumuladas vendidas a día da 1 de abril de 2001. No Reino Unido, a reacción comercial tras a publicación de Anthology 1 foi similar, se ben o álbum só se alzaría ata a posición n.º 2. En Australia, o álbum pasaría dúas semanas no posto n.º 1 durante decembro de 1995.
O álbum inclúe rarezas, temas en directo e tomas alternativas rexistradas durante as sesións de gravación de Help! ata pouco antes da viaxe do grupo á India en febreiro de 1968. O álbum inclúe «Real Love», segundo novo traballo do grupo sobre unha demo gravada por John Lennon e dada a Paul McCartney pola viúva daquel, Yoko Ono, para que o resto da banda a rematase de gravar. A diferenza de «Free ás a Bird», inédita ata 1995 coa excepción de entre determinados círculos de coleccionistas, «Real Love» aparecera previamente no documental Imagine: John Lennon e na súa correspondente banda sonora. Ao igual que o seu predecesor, Anthology 2 alcanzou un grande éxito comercial: nos Estados Unidos, o álbum debutou no posto n.º 1, vendendo 442.000 copias durante a súa primeira semana. A seguinte semana, o álbum descendería ata o posto n.º 2 en beneficio de Jagged Little Pill, de Alanis Morissette. Anthology 2 permanecería dúas semanas máis entre os dez primeiros postos, no n.º 4 e despois no n.º 8, estando 22 semanas consecutivas no Billboard 200. Durante o período do Nadal de 1996, o álbum volvería entrar no posto n.º 96 da lista. En total, Anthology 2 permanecería 37 semanas en lista, oito máis que Anthology 1, vendendo 1.707.000 copias e sendo certificado co dobre disco de platino pola RIAA. No Reino Unido, o éxito foi similar: Anthology 2, a diferenza do seu antecesor, conseguiría alzarse ata a primeira posición da lista, onde se mantería durante unha semana. O álbum pasaría un total de 13 semanas en lista.
Anthology 3 é un álbum recompilatorio do grupo de rock británico The Beatles, publicado en 1996 como parte da serie The Beatles Anthology. O álbum inclúe rarezas, interpretacións en directo e tomas alternativas desenvolvidas nas sesións de gravación que van dende o Álbum Branco ata as últimas reunións do grupo para os álbums Let It Be e Abbey Road. Unha terceiro demo de John Lennon, titulado "Now and Then", foi ampliado no estudo por Paul McCartney, George Harrison e Ringo Starr nun intento por incluíla en Anthology 3, se ben sería finalmente descartada debido a un ruído de fondo que non podía ser eliminado coas técnicas de estudo. Na súa substitución, foi engadida A Beginning composta por George Martin.
1 (tamén coñecido como The Beatles 1 ou The Beatles One) é unha recompilación de 27 de síngrelos de The Beatles que alcanzaron a primeira posición das listas oficiais pops de Inglaterra e/ou Estados Unidos. Coa asistencia do lendario produtor George Martin, foi publicado o 13 de novembro de 2000. Foi o álbum máis vendido da década 2000-2009. É un dos seis álbums certificados con disco de diamante de The Beatles, o que os converte nos máximos gañadores deste recoñecemento na historia da música.1 Los outros álbums con disco de diamante son The Beatles/1962-1966, The Beatles, Abbey Road, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band e The Beatles/1967-1970. Comercialmente, o álbum superou todas as expectativas. Debutou na primeira posición da maioría das listas de vendas do mundo (incluíndo Estados Unidos e Inglaterra). Grazas a 1, The Beatles obtivo unha nova serie de récords: o álbum máis vendido da década, o artista máis vendedor de 2001 e o álbum máis rapidamente vendido da historia, con máis de 10 millóns de copias no primeiro mes. A crítica e os seguidores da banda británica reaccionaron relativamente positivamente. Moitos lamentaron a falta do clásico singre "Strawberry Fields Forever", considerado un dos picos creativos do grupo. O mesmo co segundo singre dos Beatles, "Please Please Me", o cal é popularmente recoñecido como "o seu primeiro número un", pero que en realidade só alcanzou o primeiro posto de tres listas británicas de éxitos, pero nunca a lista de Record Retailer, que se considera lista "oficial". De todos os xeitos, non deixa de ser visto como unha excelente retrospectiva da carreira do grupo, incluíndo todos os números un do grupo (agás a pouco recoñecida "For You Blue", composta por George Harrison, e que foi o último número 1 da banda en 1970 nos Estados Unidos, a xeito de dobre lado A con "The Long and Winding Road", canción que si se encontra dispoñible en 1).
A través dos anos discutiuse moito acerca da técnica do "muro de Sonido" de Spector como a causa de que o álbum Let It Be sufrise unha diminución da calidade da música polas súas orquestracións e uso de coros femininos. A intención orixinal de The Beatles en 1969 foi manter a música simple, regresar ás súas raíces do rock and roll e ser capaces de tocar doadamente as cancións en posibles actuacións en directo, ás que renunciaran en 1966. A orixe do proxecto Let It Be...Naked creceu durante unha reunión de Paul McCartney e o director do documental "Let It Be" Michael Lindsay-Hogg nun avión a inicios do ano 2000. McCartney e Lindsay-Hogg comentaban a non dispoñibilidade da película tanto en VHS e DVD, o cal guiou a discusión dunha posible "banda sonora" remesturada para acompañar un futuro lanzamento en DVD. A inicios de 2002, McCartney encargou aos enxeñeiros de son no estudo de Abbey Road Paul Hicks, Guy Massey e Allan Rouse que buscasen nos arquivos EMI e ensamblasen un novo álbum de estudo cos 30 rolos de fita gravados durante as sesións de xaneiro de 1969. Debido a que gran parte do material do Let It Be foi gravado en vivo, existían moitas anomalías no son das fitas. Hicks, Massey e Rouse realizaron un profundo traballo limpando dixitalmente cada pista de cada canción antes de remesturala. Algunhas tomas foron editadas xuntas para obter a mellor versión final posible. No caso dunha canción-- "Dig a Pony" --unha nota errada cantada por John Lennon foi dixitalmente corrixida e colocada no seu ton. Dúas cancións incluídas no álbum Let It Be orixinal -"Maggie Mae" e "Dig It"- foron excluídas, xa que foron esencialmente improvisacións de estudo ("Maggie Mae" é unha tradicional canción de folk de Liverpool) e se pensou que eran bastante débiles para a súa inclusión. No seu lugar foi engadida unha versión de "Don't Let Me Down", de Lennon (unha composición editada das dúas versións do concerto no tellado). "I've Got a Feeling" é presentada ademais nunha nova edición composta das dúas tomas do concerto no tellado. "Across the Universe" (a cal realmente data de febreiro de 1968, un ano antes que fose gravado o resto do álbum) mantívose, aínda que desprovista de case todos as súas sobreproducións. Outra rechamante diferenza é en "The Long and Winding Road" de McCartney. A última toma gravada (a cal aparece na película) foi escollida sobre a toma antiga que Phil Spector escollera para o álbum orixinal (a mesma toma sen adornos do álbum Let It Be pode ser encontrada no compilatorio Anthology 3.) Naturalmente, a versión do ...Naked está desprovista dos pesados engadidos de orquestra e os coros monótonos de Phil Spector. O diálogo de estudo do álbum orixinal foi eliminado, así como o diálogo do concerto no tellado do 30 de xaneiro de 1969 que orixinalmente pechaba o álbum. Adicionalmente, a orde das cancións difire do álbum Let It Be orixinal. Tras o lanzamento do Let It Be...Naked en 2003, moitos referíronse a este CD -coas versións simples das cancións- como a versión "de-Spectorizada" do álbum Let It Be orixinal. O álbum recibiu críticas divididas da prensa musical. Algúns obxectaron fortemente a que se eliminasen os diálogos entre cancións, como orixinalmente foi intentado ao ser parte do álbum Get Back (nome orixinal, que indicaba a súa intención de volver ás súas raíces) e o subsecuente Let it Be. A portada é un negativo monócromo da imaxe orixinal, aínda que a fotografía de George Harrison foi substituída por unha nova, ao parecer por razóns estéticas, xa que se a fotografía orixinal é exposta en modo monocromático os seus dentes locen completamente negros.
Love é un álbum, gañador do premio Grammy, que contén un remix dos temas máis coñecidos de The Beatles e é a banda sonora do espectáculo do Cirque du Soleil co mesmo nome. Foi publicado o 20 de novembro de 2006 e producido por Sir George Martin, e o seu fillo Giles. A George Harrison gustáballe o circo canadense "Cirque du Soleil"; en vida mantivo unha boa relación persoal e profesional co fundador do espectáculo, Guy Laliberte. Antes de morrer chegou a un acordo co resto de Los Beatles, Paul McCartney e Ringo Starr, ademais de Yko Ono, para montar un espectáculo para o circo en que o centro non fose a vida de Los Beatles senón os charramangueiros personaxes que os músicos crearon ao longo da súa discografía. Para este proxecto a empresa Apple, xunto a Cirque du Soleil, encargaron a Sir George Martín retomar o papel de produtor. Posteriormente incorporouse a empresa Mirage, de Las Vegas, a fín de realizar a primeira presentación de Love, durante 2006. O desexo orixinal era facelo en Londres ou Nova York, pero non foi posible. O proxecto Love tomou 2 anos, en que George Martin traballou xunto ao seu fillo Giles como enxeñeiros de son, e nel se utilizou unicamente material orixinal de Los Beatles. Este proxecto sería a primeira gravación de Los Beatles realizada orixinalmente coa tecnoloxía DTS 5.1. Sería tamén a primeira incursión dos Beatles no teatro, medio que sempre interesou aos músicos, pero no que nunca puideron traballar. Para o mesturado e edición utilizáronse similares técnicas que empregou o quinteto (Lennon, Harrison, Starr, McCartney e Martin) na súa creacións, actualizadas cos medios actuais. Exemplo disto é o tema "Gnik Nus" que é o tema "Sun King" do álbum Abbey Road tocado ao revés. Cada tema foi mesturado incorporando partes doutros temas; nalgúns dobráronse pasaxes co fin de crear algún ambiente ou atmosfera, noutros retardáronse ou acelerado as voces, tamén se encontran anacos que se alongan no tempo, en especial as transicións entre un tema e outro, parte necesaria en presentacións en vivo en que se pasa dunha temática a outra e é necesario cambiar os escenarios. A versión en 5 canles DTS permite apreciar matices que se perden nas mesturas de 2 canles ou stereo.
We'd love to hear from you. Please send questions or feedback to the below email addresses.
Before contacting us, you may wish to visit our FAQs page which has lots of useful info on Tiki-Toki.
We can be contacted by email at: hello@tiki-toki.com.
You can also follow us on twitter at twitter.com/tiki_toki.
If you are having any problems with Tiki-Toki, please contact us as at: help@tiki-toki.com
Close